Çocuklarda Aşırı Övünme

netcadisi
Çocukların kendi aralarında benim babam daha zeki, annem senin annenden daha güzel, bizim evimiz sizinkinden daha büyük gibi sohbetlerine şahit olmuşuzdur. Çocuklar gerek arkadaşlarını gerekse büyükleri etkilemek için daha büyük, daha hızlı, daha iyi olduğunu iddia edebilir. Bunların çoğunun doğru olmadığı bilinse de özellikle öğretmenler bu abartılı övünmelerin doğru olmadığı görüşündedirler. Çocukların sahip olduğu sarı bir karate kuşağı derhal kara kuşağa dönüşebilir, ya da sahip oldukları orta sınıf aile arabası üstü açık lüks otomobil olarak lanse edilebilir. Çocukların övünmelerinin en önemli nedeni kabul görmek ve arkadaşları arasında popüler olmaktır. Çocuklar böbürlenirler, çünkü kendilerini daha iyi hissederler. kardeş ya da arkadaşları ile karşılaştırıldıklarında daha büyük, daha güçlü, daha çok şeye sahip olduklarını bilmek isterler. Aksi halde kendilerini küçük ve yetersiz hissederler. İster çocuk ister yetişkin herkes kendinin "daha çok ..." olduğunu bilmek ister. Övünme ve böbürlenmede kullanılan argümanlarla yalan ve palavra arasında çok ince bir çizgi vardır. Abartılı şekilde övünmesine izin verilen çocuklar söylediklerine inanmaya başlayabilir. Bu durum uzun vadede yetersiz olduğu duygusuna kapılmasından daha tehlikelidir. Çocukların kendilerini tanımasına ve kim olduğunu anlamasına izin verilirken abartmasından kaçınılmalıdır. Çocukluğunda olanlar farklı ve olduğundan daha çok görmeye alışanlar büyüdüklerinde ellerindeki ile yetinmeyi beceremez ve nadiren mutlu olmaktadır. Çocuk kabul görmek, onay almak için umutsuz bir çaba ile böbürlense de söylediklerinin abartı/palavra olduğu gerçeği ile yüzleştiğinde sorun büyümektedir. Aileler farkında olmadan çocukların gereğinden fazla övünmesine neden olabilir. Tüm aileler çocuklarının yeteneklerini büyüteçle görme eğilimindedir. Çocuğunu zeki, yetenekli, sevimli bulmayan aile yok gibidir. Herkes çocuklarına büyük bir bağlılık taşır, bu bağlılığın gözleri kör etmemesi gerekir. Ailelerin çocukları aşırı övmesi, çocukların kendi ideallerini değil , ailelerin ideallerini yaşaması ile sonuçlanabilir. Boşluk içindeki bir çocuk kendini beğenmişlik ve aşırı övünme çatışmasının kurbanı olabilir. Kişinin kendisini övmesi dozunda yapıldığında sağlıklı bir kişilik gelişimi ile sonuçlanabilir. Gerçek dışı şekilde övülen çocuk, gerçek olmayan düşüncelere kapılabilir. Kişiler kendilerini sönük hissettiklerinde, daha iyi hissetmek ve egosunu şişirebilmek için fırsat arar. Abartılı övünme ve palavra bazen iyi hissetmeye neden olsa da endişe verici boyutlara ulaştığında çocuğun benlik saygısını yitirmekte olduğunun belirtisidir. Böbürlenen, abartan, övünen ve palavra atmanın şüphesiz aşamaları yoktur ancak izlenilmesi ve endişe edilmesi şarttır. Palavracı, aşırı övünen bir çocuğa yardım etmek için benlik saygısını arttırmanın yolları aranmalıdır. Çocuğun özellikleri ve başarıları abartılmadan yalın hali ile dile getirilmelidir. Anne babaların beklentilerinin çok yüksek olması aşırı eleştirel olmalarına neden olur ve çocukların yetersizlikleri daha fazla vurgulanır. Aile çocuklarından utanmamalıdır. Çocukları için istediklerini gözden geçirmeli ve bu isteklerin gerçekten gerekli mi yoksa ailenin iyi hissetmesi için mi istediklerini belirlemelidir. Sürekli eleştirilen çocuklar kendini yetersiz ve başarısız hissederler ve bu doğal bir sonuçtur. Aileler çocuklarının güçlü noktalarını bilmelidir. Başkalarını etkilemek uğruna çocuklar olmadıkları biriymiş gibi yetiştirilmemeli ve lanse edilmemelidir. Çocukları olduğu gibi kabul etmek ve sevgi göstermek kendilerini iyi hissedebilmeleri için yeterli olacaktır.

Bu sorunun istatistikleri